سعید یحیایی/تحلیل‌گر مسائل استراتژیک

دو هفته از آغاز جام جهانی گذشته است و در همین مدت، آنچه بیش از نتایج مسابقات جلب توجه کرده، حاشیه‌هایی است که ارتباطی مستقیم با اصل رقابت‌های ورزشی ندارد.
در مورد تیم ملی ایران نیز، دو نوبت صدور مجوز ورود به آمریکا با تأخیر همراه بود؛ یک‌بار تنها یک روز پیش از بازی و بار دیگر کمتر از ۱۶ ساعت مانده به مسابقه. این وضعیت، بیش از هر چیز، بر فضای حرفه‌ای و آرامش لازم برای یک رویداد بزرگ ورزشی سایه انداخت.

جام جهانی باید صحنه‌ای برای همبستگی، رقابت سالم و احترام متقابل باشد؛ نه عرصه‌ای برای وارد کردن ملاحظات سیاسی به میدان ورزش. هنگامی که تصمیم‌های غیرورزشی بر روند آماده‌سازی تیم‌ها اثر می‌گذارد، این پرسش جدی مطرح می‌شود که مرز میان سیاست و ورزش تا چه اندازه رعایت شده است.

از سوی دیگر، کشوری که تنها بیش از دو قرن از شکل‌گیری ساختار سیاسی آن می‌گذرد، طبیعی است که در برخی زمینه‌ها هنوز فاصله‌ای محسوس با سنت‌ها و آداب میزبانیِ ریشه‌دار در تمدن‌های کهن داشته باشد. ایران، با پیشینه‌ای چند هزار ساله، در حافظه تاریخی و فرهنگی خود بر مهمان‌نوازی، احترام و تعامل سازنده تأکید داشته است؛ مؤلفه‌هایی که انتظار می‌رود در رویدادهای بین‌المللی نیز رعایت شوند.

در نهایت، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، حفظ شأن ورزش و جلوگیری از کشیده شدن آن به میدان رقابت‌های سیاسی است؛ چرا که ورزش، زمانی معنا و اعتبار واقعی خود را حفظ می‌کند که از تنش‌های بیرون از زمین مصون بماند.