واگذاریِ ویترین برای تصاحبِ اصلِ کالا

سید محمد امین جعفری/نویسنده و فعال حقوق بین‌الملل

در دنیای پیچیده‌ی سیاست، گاهی برای فتحِ قله‌های بلند موفقیت و کامیابی، باید به حریف اجازه داد تا در دامنه‌ها ”جشن پیروزی” بگیرد. در مواجهه با شخصیتی همچون دونالد ترامپ، هوشمندیِ سیاسی حکم می‌کند که میان ”حقیقتِ توافق” و ”روایتِ پیروزی”تفکیک قائل شویم. ترامپ، پیش از آنکه مردِ سیاست‌های پیچیده باشد، مردِ ”نمایش و معامله” است.

پیروزیِ او، غنیمتِ ما

جوهره ی اصلیِ رفتارشناسی ترامپ در یک جمله خلاصه می‌شود: او تشنه‌ی «برندینگ» است. برای او، تغییر نام یک قرارداد یا گرفتن یک عکس یادگاری متفاوت، گاهی از بندبندِ آن توافق ارزشمندتر است. اینجاست که استراتژیِ خردمندانه‌ی ”پل طلایی”معنا می‌یابد؛ یعنی طراحیِ مسیری که در آن، ترامپ بتواند خود را در برابر افکار عمومی جهان و پایگاه رأی‌اش، قهرمانی نشان دهد که بزرگ‌ترین معامله‌ی تاریخ را رقم زده است

هدیه دادنِ سایه برای گرفتنِ آفتاب

منطقِ حاکم بر این نگاه بسیار روشن است: ما باید با سخاوت، «پیروزی‌های ظاهری»، افتخاراتِ رسانه‌ایدو اعتبارِ نمادینِ این توافق جدید را به نام او ثبت کنیم. بگذاریم او صاحبِ عکس‌ها و تیترهای اولِ روزنامه‌ها باشد؛ در مقابل، ما باید در تار و پودِ این نمایشنامه، امتیازاتِ واقعی، شکستنِ بن‌بست‌های اقتصادی و رفعِ پایدارِ تحریم‌ها را برای ملت ایران به دست آوریم. این یک ”معامله‌ی بزرگ”است: بخشیدنِ پوسته به حریف برای تصاحبِ هسته.

فرصتی که انسجام می‌طلبد

بهره‌برداری از این ویژگیِ شخصیتی ترامپ، نه یک ضعف، بلکه یک ”فرصتِ استراتژیک” است. اما عبور از این مسیر پر پیچ و خم، نیازمند حکمرانیِ منسجم و شجاعتی است که منافعِ ملی را بر جنجال‌های سیاسی مقدم بشمارد. ای کاش ساختار تصمیم‌گیری ما به چنان بلوغ و یکپارچگی دست یابد که درک کند: گاهی با بزرگ کردنِ حریف در برابر دوربین‌ها، می‌توان منافعِ سرزمینمان را در ترازوی واقعیت، سنگین‌تر و ماندگارتر کرد.